Ηπειρώτικο Χώμα

Έφτασα σπίτι μου. Η λέξη "σπίτι" μου φαίνεται λίγη γι' αυτό που νιώθω πια για τούτο τον τόπο. Είναι κομμάτι από την ψυχή μου, αν όχι η ψυχή μου ολάκερη. Κι όχι μονάχα οι άνθρωποι. Ως και το νοτισμένο χώμα που μυρίζει βροχή.

Έχω μέρες που έφτασα, αλλά δεν είχα όρεξη να ασχοληθώ για να γράψω. Ανάσαινα βαριά και βαθιά, ώστε όλα τα μόρια του αέρα να με γεμίζανε. Ήθελα να γράψω ένα άρθρο για κάπου αλλού, αλλά άφησα αυτή την υποχρέωση για όταν είμαι έτοιμη να σκεφτώ τι άφησα πίσω. Και δεν είμαι... Δεν θέλω να σκεφτώ, δεν θέλω να θυμάμαι. Θέλω να φχαριστηθώ όσα ένιωσα όταν το φθαρμένο μου Vans πάτησε ξανά στην πόλη της Άρτας.

Σκέφτομαι πως θα 'θελα να είχα ένα σπίτι στο Πάπιγκο ή στο Τσεπέλοβο και να αγναντεύω τα βουνά. Θα 'θελα να μ' αφήνανε να περιπλανιέμαι στα Τζουμέρκα, να με παρατήσει κάποιος στο Μέτσοβο ή στην Κόνιτσα. Θέλω να κάνει κρύο και να μην με νοιάζει. Να κρυσταλλώνουν τα χνώτα μου και να χορταίνει το μάτι μου άσπρο τοπίο. Θα 'θελα να ξαναπάω στο Ζάλογγο και να κοιτάω ως εκεί που φτάνει το μάτι.

Θα 'θελα να μείνω αγκαλιά με την καρυδιά της αυλής και υπόσχομαι να βλογάω κάθε σταγόνα βροχής που θα την ποτίζει...

Μόνο όταν απομακρυνθείς από κάτι καταλαβαίνεις πόσο άξιζε για σένα. Έφτασα σπίτι μου. Καρδιά μου...

ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ ~Χρυσόψαρο~

Υ.Γ.: Τις επόμενες μέρες θα ασχοληθώ με άλλους bloggers που έχω παραμελήσει...

The Zero Zone

• Τιμημένο ηπειρωτικό έδαφος! Έρχομαι στα πάτρια εδάφη... Από δήμος Φιλιππιάδας γίνατε δήμος Ζηρού; Δεν περίμενα ποτέ να το πω αυτό, αλλά: ΜΟΥ ΛΕΙΨΑΤΕ! Μου έλειψε η μυρωδιά του τόπου, το κρύο της περιοχής, ακόμα και η βροχή που μουχλιάζει τα πάντα. Μου έλειψε το φαί της μάνας μου, το κρεβατάκι μου, το χωριό μου. Μου έλειψαν τα ραντεβού με τα παιδιά στις 21:00 έξω από τον Άγιο Δημήτριο στη Σκουφά. Μου έλειψε το αυτοκίνητο. Μου 'λειψε η φασαρία στο σπίτι. Αυτή η μόνιμη ακατάπαυστη βαβούρα που δηλώνει ότι το σπίτι είναι κατοικίσιμο -που δηλώνει ότι ποτέ μου δεν είμαι μόνη.

• THE ZERO ZONE! Μου 'λειψαν οι δικοί μου άνθρωποι, η ευκαιρία να λειτουργώ όπως δηλώνει ο άναρχα (ας είναι!) δομημένος εαυτός μου. Μου λείπει ο πατέρας μου. Είναι υπέροχος άνθρωπος ο πατέρας μου -ας το πω άλλη μια φορά.
• Είναι απωτελειωτικό να γλιστράει το χέρι που σε κρατάει. Τρέμω τη σιωπή ενός άδειου δωματίου.
• Δεν έχει ουσία να έρχεσαι όταν σε θέλω. Να έρχεσαι όταν δεν το περιμένω.
• Πρώτη φορά δεν πήρα μαζί μου αναλγητικά και πρώτη φορά υποφέρω τόσο από το κεφάλι μου.
• Καλύτερα να σε μισούν παρά να σε λυπούνται ~Πίνδαρος~
• Αν έχεις έναν πόνο, κράτα τον για σένα. Κανένας δεν έχει δικαίωμα, ούτε μπορεί να επέμβει πάνω σ'αυτόν. Διαχειρίσου το. Ο Θεός σου δίνει όσα μπορείς να αντέξεις.
• Ναι, πιστεύω στον Θεό. Πιστεύω ότι τον έχουμε ανάγκη. Κι εγώ πιο πολύ απ' όλους.
• Είμαι άνθρωπος που δεν θέλει να αρνηθεί τίποτα σε κανέναν, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα στερηθώ εγώ.
• Να μην αγαπάς με λόγο. Να αγαπάς με ουσία, ψυχή μου.
• Καρδιά μου, θέλω πίσω την πανοπλία μου.

Υ.Γ.: Με τρομοκράτησε η αλήθεια στο λόγο ενός ανώνυμου σχολίου στο post: "Κατηγορίες ηλιθίων"...

(Είμαι κι εγώ κάπου στη φωτό!)

Εδώ Πολυτεχνείο Κρήτης...

Γράφω τις πιο άκυρες στιγμές! Όταν έχουμε γενικές συνελεύσεις στο Πολυτεχνείο, όταν κάνουμε προγραμματισμό (σε αυτό δεν φταίω εγώ: ο Μαθιουδάκης είναι ΤΟΟΟΟΣΟΟΟΟ βαρετός). Βγάζω ένα χαρτί, κάνω άσχημα γράμματα. Αλλά ίσως με εμπνέει ο κόσμος, ίσως αυτές τις στιγμές βρίσκω κάτι ουσιώδες για να πω. Βέβαια, οι πιο άδικες στιγμές είναι όταν έχω έμπνευση και είμαι σ' ένα χώρο που δεν μπορώ να γράψω. Σ' ένα club, σε μια καφετέρια, σε ένα φιλικό σπίτι...

Στο θέμα μου: (τώρα τελευταία σκέφτομαι τόσο καλούς προλόγους, αλλά κολλάω τόσο στο θέμα όσο και στη μετάβαση σε αυτό.τέσπα..)

Ήταν στη φτιαξιά μου να πάω ένστολη. Στρατός ξηράς, αεροπορία, ναυτικό. Ήξερα πότε πρέπει να παρουσιαστώ, το καθημερινό πρόγραμμα της σχολής, την εκπαίδευση -ακαδημαϊκή, στρατιωτική, αθλητική, την ειδίκευση που θα διαλέξω, τις βαθμίδες, πότε θα ορκιστώ, τι θα κάνω μόλις τοποθετηθώ. Δεν ήμουν προετοιμασμένη για κάτι τέτοιο. Δεν είχα ιδέα τι γίνεται όταν πας σε ένα πανεπιστήμιο. Δεν ήξερα καν που πάνε για την εγγραφή. Ειδικά μια πολυτεχνειούπολη είναι ΧΑΟΣ. Πιστεύω βαθύτατα ότι θα έπρεπε σε κάθε πρωτοετή φοιτητή να δίνουν ένα GPS για τους χώρους του Πολυτεχνείου. Η αρχιτεκτονική των κτιρίων είναι τουλάχιστον αλλοπρόσαλη. Ειδικά το κτήριο ΗΜΜΥ είναι απόδειξη της σατανικής προσπάθειας των αρχιτεκτόνων να σε κάνουν να μην βρεις την αίθουσα και να χάσεις το εργαστήριο.

Ένα από τα πράγματα που παρατήρησα είναι οι παράξενες σχέσεις της φοιτητικής κοινότητας. Δεν το λέω για κακό. Απλά σαν άνθρωπος δεν είμαι και τόσο κοινωνικός, ούτε ξέρω πως να φερθώ σωστά ανάμεσα σε ανθρώπους. Νιώθω αμήχανα και άβολα, κυρίως επειδή είμαι απαίδευτη στις κοινωνικές συζητήσεις. Και ξαφνικά αντιλαμβάνομαι γιατί έχω τόσο περιορισμένο κοινωνικό περίγυρο.

Η ιστορία είναι μια τσούλα. Και γι' αυτό τη σέβομαι. Μπορεί να σε μαγέψει ή να σε κάνει να αποτρέψεις το πρόσωπό σου με φρίκη. Μπορείς να την σιχαθείς ή να την λατρέψεις. Μπορεί να σε καταστρέψει για ένα της καπρίτσιο ή να σε διδάξει τα πιο απίστευτα πράγματα. Οι άνθρωποι είναι απλά μυρμήγκια στο διάβα της. Και έχει άπλετο χρόνο να σε βασανίσει, σε αντίθεση με τους ανθρώπους που αντί για χρόνο έχουν άγχος. Η ατομική και συλλογική βία ξεγέννησε την ιστορία όχι μόνο των λαών αλλά και μεμονωμένων ανθρώπων.

Η ιστορία είναι η σειρά του κόσμου. Είναι η δράση των ατόμων, η κίνηση των μαζών, είναι οι εκθαμβωτικές εκλάμσεις στα μυαλά των επιστημόνων, η ατσάλινη θέληση ενός άγνωστου πεπρωμένου που οδηγεί τους ανθρώπινους πληθυσμούς. Ίσως είναι μια τυχαία συνέχεια γεγονότων που προέκυψαν από δισεκατομμύρια τυχαίες επιλογές των ανθρώπων σε κάθε δισεκατομμυριοστό του ιστορικού χρόνου.

Με εκδικήθηκε η ιστορία με ένα τρόπο που δεν περίμενα. Αγωνίστηκα και μάτωσα, έκανα όσα μπορούσα κι ακόμα περισσότερα. Μα η ιστορία δεν ενδιαφέρεται γι' αυτά. Δεν δίνει δεκάρα αν τη θεωρείς αγαπησιάρα ή αιμοσταγή, τρυφερή ή αδίστακτη. Αυτοί οι ανθρώπινοι όροι της φέρνουν γέλια. Στο χέρι δεν κρατά ζυγό δικαιοσύνης. Προτιμά ένα ξεσκονόπανο και εσύ είσαι μονάχα ένα μόριο σκόνης πάνω στα έπιπλά της.

Θυμάμαι τα τελευταία λόγια του Καρυωτάκη πριν το "τέλος". Βαθύ Πρέβεζας. "Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Είναι επίπονο και δεν θα τα καταφέρεις!". Γιατί να είναι τόσο όμορφα τα Χανιά; Πως γίνεται σ' ένα τόσο ωραίο μέρος να αισθάνεσαι τόσο άσχημα; Θέλω την Άρτα μου... Πρέπει κάποια στιγμή να αναλύσω γιατί ο Αντώνης είχε δίκιο. Πρέπει κάποια στιγμή να αναλύσω τι είναι για μένα ο Αντώνης...

Είναι δύσκολο να δώσω έναν ορισμό για έναν τόσο μοναδικό για μένα άνθρωπο. Ο Αντώνης για μένα είναι αξίωμα, είναι σταθερά. Για κάποιο λόγο δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς να μπορώ να μιλάω μαζί του. Είναι μερικοί άνθρωποι που είναι "μαγικοί", που είναι αναντικατάστατοι. Δεν μπορείς να κάνεις τις ίδιες συζητήσεις, να βιώσεις τις ίδιες καταστάσεις, να αντιληφθείς τα ίδια νοήματα. Και είναι πολύ λίγοι αυτοί οι άνθρωποι που θα περάσουν από τη ζωή σου. Ως τώρα είναι μονάχα τέσσερις και οι δύο από αυτούς είναι συγγενείς αίματος.

Κατηγορίες ηλιθίων

Συγγραφικός οίστρος όταν κάνουμε C... Δεν συμπαθώ τον προγραμματισμό, ίσως επειδή δεν τον καταλαβαίνω. Κι αυτό είναι τουλάχιστον άδικο, αφού μπορώ να λύνω και να δένω ένα pc όποτε θέλω.

Πήρα αποφάσεις σε ανύποπτες στιγμές. Είμαι ευμετάβολη. Είμαι οξύθυμη. Είμαι κυκλοθυμική. Είμαι γκρινιάρα, εκκεντρική, επιπόλαιη, εγωκεντρική, ανασφαλής, ανοργάνωτη, ασυγκράτητη, αναποφάστιστη, απότομη, ακοινώνητη, αγαθιάρα, ισχυρογνώμων. Ψάχνω τρόπους να φύγω γιατί το κεφάλι μου δεν αντέχει άλλες συγκρούσεις. Ο Αντώνης είχε δίκιο. Και μισώ όταν έχει κάποιος άλλος δίκιο. Ειδικά ο Αντώνης!

Ποσες φορές φύγανε άνθρωποι από τη ζωή σου; Πόσο απότομα; Δεν μου πάει το κλίμα εδώ. Ούτε παθολογικά, ούτε ψυχολογικά. Θα ήταν όμορφο αν στη ζωή δεν χρειαζόμασταν ανθρώπους. Θα ήταν όμορφο αν στη ζωή δεν είχαμε ανάγκη τις επαφές. Είχα την ατυχία να νιώθω τις στιγμές που δεν πρέπει.

(Με την ευγενική χορηγία του Αντώνη)

Υπάρχουν 3 κατηγορίες ηλιθίων:
1. Οι συνειδητοποιημένοι ηλίθιοι
2. Οι αγνόμωνες ηλίθιοι
3. Οι κοινωνικά ηλίθιοι

Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι οι μαλάκες δεν είναι απαραίτητα ηλίθιοι. Ορισμένες φορές είναι πανέξυπνοι και τους βγάζω το καπέλο. Βέβαια, υπάρχουν περιπτώσεις συνδυασμένων προσωπικοτήτων. Κατηγορίες ηλιθίων και μαλάκες είναι αναμείξιμοι. Δημιουργούν, μάλιστα, τους πιο απίστευτους συνδυασμούς.

Θα αναλύσουμε λίγο τις προαναφερθείσες κατηγορίες

1. Είναι τύποι που έχουν την ικανότητα να αντιληφθούν το επίπεδο της ηλιθιότητας τους. Έχουν συμβιβαστεί με το γεγονός αυτό και πορεύονται ανάλογα.

2. Είναι άνθρωποι τόσο ηλίθιοι που δεν μπορούν να καταλάβουν ούτε τη βλακεία τους. Ορισμένοι -μάλιστα- έχουν τόσο ισχυρή και αδικαιολόγητη αυτοπεποίθηση που τους κάνει να επιβιώνουν ευτυχισμένοι όσο οι άλλοι τους αγνοούν.

3. Σε αυτή την κατηγορία εμπίπτω κι εγώ. Οι κοινωνικά ηλίθιοι είναι και οι πιο δυστυχισμένοι -αν κρίνω από μένα. Είναι οργανικά (εγκεφαλικά) ευφιέστατοι και καθ'όλα αρτιμελέστατοι. Ωστόσο, σε περιπτώσεις κοινωνικής συναναστροφής είναι ανίδεοι και βρίσκονται κάτω από συνεχή σύγχυση. Θεωρώ, βέβαια, ότι τέτοιοι άνθρωποι είναι απαίδευτοι σε ανάλογα θέματα γι' αυτό και αποτυγχάνουν να χτίσουν ιγιείς κοινωνικές σχέσεις. Κάποιοι δεν ενδιαφέρονται για το κοινωνικό γίγνεσθαι, ώστε οποιαδήποτε έλλειψη διαπροσωπικής επαφής είναι -αν όχι φυσιολογική- τουλάχιστον αποδεκτή. Ωστόσο, ένα μεγάλο ποσοστό, αντιλαμβανόμενο τη σημασία της επαφής, αγωνίζεται αναποτελεσματικά να καταφέρει την ανάμειξη με τους ανθρώπους.

Μέχρι ποιό σημείο θα φτάσεις για να επιτύχεις κοινωνική αποδοχή; Τι συνιστά το αποδεκτό όπως αυτό έχει παγιωθεί από καταβολής κόσμου από το σύνολο; Ποιοί επιλέγουν και εδραιώνουν την έννοια του φυσιολογικού;

Πρέπει να ξαναγυρίσω στο γελοίο συγγραφικό μου οίστρο. Τρώω cheerios για μεσημέρι γιατί τελειώνουν τα λεφτά και υποβαθμίζομαι εγκεφαλικά.

"Αυτός που λατρεύει τη ζωή δεν αμαρτάνει...
Το τέλος είναι ακόμα μια αρχή"      ("The lover of life is not a sinner, the ending is just a beginner" R.I.P. Ronnie James Dio)

Φαινόμενο: Άντρας Πολυμηχάνημα

Κάντε κάτι ρε για να με τσατίσετε! Όταν έχω νεύρα δημιουργώ. Κάνω κάτι επικές δηλώσεις, κάτι προσεγμένες διαπιστώσεις. Αλλά μόνο όταν έχω νεύρα… Και το είχα το feeling όλη μέρα. Επαναλάμβανα από μέσα μου τις λέξεις ξανά και ξανά. Να φουντώνω μόνη μου, να μιλάω περισσότερο. Και πιο γρήγορα. Μεγάλη έμπνευση τα νεύρα, χρυσό μου!

Και όταν άνοιξα το πρόγραμμα επεξεργασίας κειμένου για να γράψω, χτυπάει το τηλέφωνο, ανοίγω μια παράξενη συζήτηση και αλλάζω mood άρδην. Περίμενα δύο μέρες μέχρι να γυρίσουν πίσω τα νεύρα μου.

Μετράω τα λάθη του φετινού καλοκαιριού: ο Γιάννης, ο Γιώργος, ο Νίκος, ο Κώστας, ο Δημήτρης. Όταν πιάνουν οι ζέστες κάνω μαλακίες. Μετάνιωσα… Ευτυχώς, όταν μπαίνει χειμώνας (και ειδικά για μένα που εγκατέλειψα την ευρύτερη περιοχή της Άρτας προς αναζήτηση επαγγελματικού μέλλοντος/πτυχίο) ελπίζεις να ξεχάσεις τις μ*&^%ς που έκανες το καλοκαίρι που πέρασε.Θέλω να δώσω μια συμβουλή. Είναι αυτό που λέμε: τα λες φωναχτά για να τα ακούσεις πρώτα εσύ και μετά όλοι οι άλλοι. Να μην αυτοενεχυριάζεσαι, ψυχή μου. Να μην υποβιβάζεις την ηθική σου.

There was a girl who hated the world

She used her body to sell her soul

(Seether – Love Her)

Κάποτε ήμουν ένας μοναχικός cowboy που βάδιζε μόνος του στο ηλιοβασίλεμα. Όχι, λάθος. Αυτός ήταν ο Lucky Luke! Απλά ήμουν και είμαι μια σχετικά διαταραγμένη προσωπικότητα ώστε να προκαλώ τάσεις φυγής στο ανθρώπινο είδος.Θα αναφερθώ σύντομα στο φαινόμενο Florence Nightingale. Βασισμένη σε έρευνα που δεν έκανα ποτέ, θα πω με σιγουριά ότι το φαινόμενο –παρ’ όλο που υπήρχε πάντα- έκανε πιο αισθητή την παρουσία του κατά τη δεκαετία του ’40.

Πιο αναλυτικά, αφορά τις νοσοκόμες που συχνά ερωτεύονται τους ασθενείς τους, παρασυρόμενες από αρχικά συναισθήματα οίκτου και λύπησης τα οποία μπερδεύονται στο υποσυνείδητό τους και καταλήγουν να βγαίνουν στην επιφάνεια ως σεξουαλική έλξη. Όπως κάθε άλλη υποσυνείδητη μαλακία που μαστίζει τον πρωτόγονο εγκέφαλό μας, έτσι και το σύνδρομο Nightingale χρησιμοποιήθηκε σε πολλούς τομείς της ζωής μας ως σημείο αναφοράς πατερναλισμού μαζών. Ας μείνω, όμως, στο θέμα. Το προαναφερθέν φαινόμενο, είναι κατανοητό πως επηρέασε όλους τους θηλυκούς εγκεφάλους από καταβολής κόσμου. Βλέπε απίστευτα ωραίες γυναίκες με άντρες επιεικώς άσχημους και ανίκανους. ΛΥΠΗΣΗ!!!!

Το σύνδρομο Florence Nightingale είναι αυτό που προκάλεσε το φαινόμενο του άντρα: απόλυτη παρουσία / έξυπνου / σωματάρα/ απίστευτου στο σεξ / μοναδικού αρσενικού / αξεπέραστης τεστοστερόνης / πλυντήριο ρούχων / πολυμίξερ / σιδερώστρα / αντικολλητικό τηγάνι / σαμπουάν / μαλακτικό.

Είναι κάτι τύποι που τους καταλαβαίνεις από μακριά. Ψωνάρες με πιστοποιητικό γνησιότητας. Και έχουν μια φάτσα για σφαλιάρες. Μια αυτοπεποίθηση που φτάνει κόκκινο. Περπατάνε σαν να παίζουν σε διαφήμιση του Old Spice. Θεωρούν ότι είναι το πόδι του Θεού στη Γη. Την είχα αυτή την συζήτηση με τον κολλητό μου. «Και τώρα αυτός έχει αυτοπεποίθηση; Χέσε μας, ρε Γιώργο! Αυτός είναι σαν διασταύρωση αρκούδας με τρόλεϊ…».

Πληθαίνουν, χρυσό μου, τα βλήματα. Και είχα την εντύπωση ότι δεν είχαν μείνει πολλά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παλιότερα δεν με ένοιαζε ιδιαίτερα. Όντας 38 κιλά βαρύτερη, δεν με πείραζαν και δεν τους πείραζα. Βλέπεις, τέτοιοι άνθρωποι έχουν και υψηλά standards. Εκεί είναι που δείχνεις ότι η Δοξούλα έχει πέντε αδέρφια (έτσι έλεγε τη μούντζα η γιαγιά μου). Βασική μου αρχή για τους άντρες: δεν τους πειράζεις και δεν σε πειράζουν. Βέβαια, μιας και έχασα τα κιλά πρέπει να γίνομαι απωθητική περισσότερες φορές, γιατί το μέγιστο κακό που έχουν οι μαλάκες είναι η επιμονή. Ο έξυπνος παραδέχεται και ο μ*&^%ς επιμένει, λένε.

Αυτό που θέλω να αφομοιώσεις σήμερα, μάτια μου, είναι ότι εκεί έξω θα βρεις πολλούς ανθρώπους που θα σου πουλήσουν αστραφτερό χαμόγελο της Colgate και μυαλό από τέσσερις αμοιβάδες. Μάθε να μην πουλάς την ψυχή σου. Ή αν τελικά το κάνεις, πούλησέ την περισσότερο από όσο αξίζει. Την αξία που έχεις, την τοποθετείς εσύ στον εαυτό σου. Γι’ αυτό και οι άντρες που ανέφερα είναι ευτυχισμένοι. Αυτό οφείλω να τους το αναγνωρίσω. Ωστόσο, δεν θέλω να βγάλω την ουρά μου απ’ έξω. Υπάρχουν και γυναίκες με ανυπέρβλητη - και ανυπόστατη πολλές φορές – αυτοπεποίθηση. Και αυτό πηγάζει από τα επίπεδα “ξεδιαντροπιάς” (με την καλή έννοια) που τη διέπει. Αυτό το τελευταίο, τώρα πρόσφατα μαθαίνω να το κάνω...

p.s.:inspiration by faeenamalaka.blogspot.com